تکلیفی فراتر از وطن

تکلیفی فراتر از وطن 

    
برایان وود، عضو جنبش همبستگی بین­المللی
«درنوردیدن مرزهای ملی به قصد مبارزه برای زندگی بیگناهانی که در چنگال ستمگران اسیرند.»
این بزرگترین درسی بود که راشل کوری پس داد. او در روزهای اقامت در رفح، معنای این بند از بیانیه دادگاه جنایتکاران جنگی نورمبرگ (1950) را به­خوبی می­فهمید که: «انسان­ها تکالیفی جهانی دارند که مقدم بر تعهدات ملی آنهاست.» و اعتقاد به این اصول وی را تشویق کرد تا جسمش را در راه دفاع از خانه آوارگانی فقیر، مقابلد بولدوزر شصت تنی کاترپیلار آمریکایی قربانی کند.
بعد از مرگش اگر چه دولت­ها سکوت کردند و رسانه­ها و مطبوعات خاموش ماندند، خوانندگان و شعرایی همچون ظهیرحماد و دیوید روویکس از شجاعت و ایثار او سرودند و خواندند به زبانی که اندوه را در دل بیننده و شنونده بیدار می­کند. چشمگیر تر از همه، غلیان عواطف فلسطینیان رفح و سایر نقاط این سرزمین پایمال شده بود. دو مراسم ختم مجزا برایش گرفتند. یک هزار نفر در رفح در حرکتی نمادین تابوتی از او بر دوش حمل کردند. ارتش اسرائیل با گاز اشک­آور، بمب­های صوتی و نفر­بر­های زرهی به استقبال مشایعت کنندگان رفت. چندین نفر بر اثر جراحات وارده در بیمارستان بستری شدند. صدها نفر نیز در غزه تابوتی را پیچیده در پرچم فلسطین به یاد او حمل کردند. یک مرکز فرهنگی در اردوگاه آوارگان رفح به نام راشل کوری تغییر­نام یافت تا حماسه­اش همواره در خاک فلسطین حک شود.
در حمایت فلسطینیان از راشل سه نکته برجسته و خاطره­انگیز بود: خطری که فلسطینیان در روز برگزاری مجلس ختم او به جان خریدند؛ احترام فلسطینیان به شهروندان کشوری که ارمغانی جز ویرانی برایشان نداشته؛ و گذشتن آنها از خود برای بزرگداشت کسانی که در کنارشان ایستادگی می­کنند.
مردم فلسطین مهماندوست هستند و هر آنچه برسفره داشته باشند به میهمان خود می­بخشند. راشل کوری نیز طعم این اخلاق زیبای آنان را در رفح چشید. فراموش نکنیم که 30% کودکان رفح دچار سوء تغذیه­اند، هزاران نفر بی­خانمان­اند و 70% مردمش نیز گرفتار بیکاری­اند.
مرگ راشل کوری از نژادپرستی ما سفید­پوستان و امتیازاتی که از این رهگذر نصیبمان شده پرده برداشت.حتی ما که در فلسطین برای همبستگی با آنان گرد آمده­ایم در این نژاد­پرستی شریکیم. رنگ پوست اینان تیره است، فقیر و گرسنه­اند و به سبب ضعف­های خود یا آنچه ما برآن تحمیل کرده­ایم همواره در حاشیه صحنه جهانی مانده­اند.
همبستگی ما با مردمی مانند فلسطینی­ها زمانی معنا می­یابد که با ساختار­ برتر دیدن کشورهایمان مبارزه کنیم. اگر ملت­های برخوردار و ثروتمند گامی به عقب بنشینند، محرومین و بیچارگان فرصتی می­یابند تا تاریخ و تجارب خود را روایت کنند. آنگاه برزخی­های عالم انسانیت، که فلسطینی­ها اولین آنهایند، بار دیگربه عرصه وسیع عالم انسانیت راه یافته، به برابری و عدالت قدمی نزدیک خواهند شد.
نقل سرگذشت این فعال صلح ما را به حضور وجدان­های بیدار در دیگر نقاط دنیا رهنمون می­سازد. به­رغم سانسور و بایکوت خبری رسانه­ها و مطبوعات غرب در بازتاب و پیگیری مرگ راشل کوری، دوستان، خانواده­ و همفکران او در تلاش هستند تا به هر نحو ممکن شکایت از دولت اسرائیل را پیگیری کنند. هر چند تاکنون از دولت آمریکا همکاری شایسته­ای ندیده­اند.
براساس نامه­ها و یادداشت­هایی که راشل از روزهای حضور خود در فلسطین نوشته، کتاب و نمایشنامه­ای تهیه و تنظیم شد. نمایشنامه «من راشل هستم» چند ماهی در انگلستان روی صحنه رفت. اما نوبت به آمریکا که رسید محافل صهیونیستی به­شدت با اجرای آن مخالفت کردند. به هر حال در پس این کشمکش­ها دسیسه­هایی نهفته است.
 مجله سوره 27